Home › Vragen › Wat als het mijn autisme is?

Wat als het mijn autisme is?

De overlap tussen autisme en genderdysforie is groot, vooral bij meisjes. Dat is geen toeval. Wat speelt er, en hoe ontwart je het?

De cijfers

Een studie van De Vries et al. (2010) bij het Amsterdamse genderteam vond autismespectrumstoornis bij 7,8 procent van de kinderen met dysforie — een tienvoud van de algemene prevalentie. Latere studies, waaronder Warrier et al. (2020) met een grote Britse dataset, bevestigen dat autistische personen zes tot acht keer vaker een trans- of non-binaire identiteit rapporteren. Bij de Tavistock-kliniek was 35 procent van de verwezen meisjes autistisch.

Waarom de overlap?

Autistische meisjes hebben vaker moeite met sociale verwachtingen rond vrouwelijkheid: lichaamsbewustzijn, klederdracht, smalltalk, oogcontact, het hele "meisjes-script". De puberteit verergert dat: borsten, menstruatie, seksuele aandacht van anderen voelen invasief. Een trans-identiteit kan dan voelen als verklaring: niet ik faal als meisje, ik bén geen meisje.

Wat klopt er aan dat gevoel?

Het ongemak is reëel. Maar de oplossing "medisch het andere geslacht worden" lost het sociale probleem niet op — autistische jongens die transitioneerden naar vrouw hebben evenzeer moeite met sociale codes, alleen nu met andere. Hannah Barnes beschrijft in Time to Think hoe Tavistock-clinici geen ruimte hadden om autisme grondig te onderzoeken voor hormonen werden voorgeschreven.

Wat kun je doen?

Als je autisme hebt of vermoedt, zoek eerst een diagnose en passende ondersteuning vóór gender-stappen. Autisme-specifieke therapie, een sterke sociale structuur, en het accepteren van je sensorische en sociale eigenheid lossen vaak meer op dan een geslachtswijziging. Zie ook Hoe weet ik of ik dysforie heb?.