Home › Verhalen › Binding en spiegel

Binding en spiegel: lichaam en aanvaarding

Een binder maakt een lichaam plat. Maar wat doet een binder met de manier waarop je naar dat lichaam kijkt?

De eerste keer

De eerste keer dat ik mijn binder droeg, huilde ik. Niet van dysforie, maar van opluchting. Eindelijk paste de buitenkant bij iets binnenin. Of bij iets dat ik geleerd had te willen. Het verschil zag ik toen niet.

Wat de spiegel terugkeek

Maandenlang stond ik elke ochtend voor de spiegel met mijn binder aan. Ik leerde mezelf te zien. Tegelijkertijd leerde ik mijn niet-gebinde lichaam steeds harder te haten. Mijn borsten werden geen lichaamsdeel meer, maar een probleem. Een tijdelijk probleem, tot de operatie.

De fysieke prijs

De binder deed ook iets aan mijn lichaam. Mijn ribben werden gevoelig. Mijn ademhaling werd oppervlakkig. Ik kreeg een raar soort hoofdpijn na zes uur. Peitzmeier et al. (2017) onderzocht 1800 binder-gebruikers en vond bij 97 procent ten minste een klacht: rugpijn, ademproblemen, ribfracturen. Ik dacht dat dat lijden noodzakelijk was — de prijs van «eindelijk jezelf zijn». Pas toen ik stopte, snapte ik dat lijden geen bewijs is dat je iets juist doet.

Wat aanvaarding had kunnen zijn

Mijn lichaam was nooit het probleem. Mijn relatie tot mijn lichaam was het probleem. Daar zit een verschil tussen. Marchiano en Ayad schrijven dat de eerste taak van adolescenten is om te leren bewonen wat al van hen is — niet om het te verbouwen.

Ik leerde dat niet. Ik leerde mijn lichaam te zien als materiaal. Ik koos een keuze die jaren later moeilijk terug te draaien zou zijn.

Lichaamsbeeld en pubermeisjes

De waarheid die ik wegduwde: bijna alle vrouwen die ik kende, haatten hun lichaam tijdens de puberteit. Niet omdat ze trans waren. Omdat een vrouwenlichaam in deze cultuur een gevecht is. Ik had die collectieve ervaring nodig gehad — niet een diagnose.

De spiegel nu

Ik kijk nu in de spiegel met meer geduld. Niet altijd met liefde — aanvaarding is geen liefde, het is iets traagsers. Het is opvalling met geduld combineren. Mijn littekens kijken terug. Mijn borsten zijn er niet meer. Mijn stem is van iemand anders. Maar het lichaam is van mij, en het draagt me door de dag. Dat is genoeg om mee te beginnen. Marchiano noemt dit het verschil tussen «tegen je lichaam in wonen» en «in je lichaam wonen». Het tweede is een dagelijkse oefening, geen toestand.