Home › Verhalen › Lichaam en aanvaarding

Lichaam en aanvaarding: spiegel, kleren, pijn

Aanvaarding is geen knop. Het is een dagelijkse oefening. En ze gaat over een ander lichaam dan ik gedacht had.

In de spiegel

Mijn lichaam is geen vrouw en geen man meer. Het is een lichaam dat door hormonen, een operatie en de tijd is geboetseerd. Mijn baardgroei. Mijn stem die niet terugkomt. Mijn littekens. Mijn lichaam is van mij, maar niet helemaal het lichaam dat ik nu zou kiezen.

Kleren

Ik kies nu kleren die geen statement zijn. Een trui is een trui. Een spijkerbroek is een spijkerbroek. Ik probeer niet meer iets te bewijzen. Dat klinkt klein, maar dat is het niet. Een groot deel van mijn transitie ging over zichtbaar willen zijn op een specifieke manier. Onzichtbaar mogen zijn voelt nu als rust.

Pijn

Er zijn dagen waarop ik pijn heb. Letterlijk: hechtingen die trekken, hormonale instabiliteit, vaginale klachten. En figuurlijk: het besef dat ik kostbare jaren heb besteed aan een traject dat niet de oplossing was. De rouw daarover komt in golven. Vandenbussche schrijft dat juist de erkenning van die rouw helend werkt, niet de ontkenning ervan.

Wat aanvaarding nu betekent

Aanvaarding betekent niet: blij zijn met alles. Het betekent: stoppen met vechten tegen wat al is. Het lichaam dat ik nu heb is van mij. Ik bouw er een leven mee, in plaats van het te willen overstijgen.

Wat heeft geholpen

Drie dingen, in deze volgorde: lichaamswerk (somatic experiencing, drie maanden lang een keer per week), zwemmen (twee keer per week in een vrouwen-uur in het zwembad), en een nieuwe garderobe (geen statement-kleding, alleen wat goed zit). Het is concreet, niet poetisch. Marchiano beschrijft dit als «het lichaam terug-bewonen via routine». Geen openbaring, wel iets dat werkt. Mondegreen beschrijft een vergelijkbare praktijk op r/detrans: vrouwen die elkaar concrete handelingen leren, niet ideeen.

Op slechte dagen

Soms kijkt mijn baardgroei me 's ochtends recht aan en denk ik: dit gaat nooit meer weg. Dat is waar. Wat dan helpt: niet vechten, niet vluchten. Een douche. Een wandeling. Een gesprek met iemand die geen oplossing biedt maar gewoon luistert. Een avond zonder spiegel. De pijn went niet, maar ze trekt in de dag mee zonder de hele dag te overstemmen. Voor lezers die nu post-transitie zitten en zich afvragen of dit normaal is: ja. Het wordt niet beter zoals genezing — het wordt beter zoals iets dat je kunt dragen.