Home › Verhalen › De eerste prik

De eerste prik: wat voelde dat

Iedereen had me verteld dat ik de eerste prik nooit zou vergeten. Dat klopt. Maar niet om de reden die ze bedoelden.

De dag zelf

Ik voelde me trillerig. De verpleegkundige was vriendelijk. De injectie deed nauwelijks pijn. Ik fotografeerde het flesje en plaatste het online. Honderden likes. Iedereen schreef: gefeliciteerd met je geboorte. Ik huilde van blijdschap. Of van iets anders, dat weet ik nu niet meer.

De eerste weken

De eerste weken waren euforie. Ik voelde mijn lichaam veranderen. Acne, vetverdeling, iets in mijn stem. Ik telde de dagen tot mijn baard. De euforie hield aan zolang er iets veranderde.

Wat me niemand vertelde

Niemand had me verteld dat euforie iets is dat je lichaam doet bij elke radicale verandering. Niet bij «eindelijk jezelf zijn» in het bijzonder. Mensen die afvallen voelen het. Mensen die net verliefd zijn voelen het. Mensen die voor het eerst koffie drinken voelen het. Mijn euforie was geen bewijs dat ik trans was. Het was bewijs dat er iets veranderde, en mijn brein gaf me dopamine. Hadden ze mij verteld dat het beloningssysteem zo werkt, dan was ik kritischer geweest.

De zesde maand

Toen er minder veranderde, kwam er iets terug. Niet dysforie. Iets eronder. Een leegte. Ik dacht dat ik gelukkig zou worden als mijn lichaam meer op een man leek. Mijn lichaam leek meer op een man en ik was niet gelukkiger. Marchiano beschrijft hoe medicalisatie soms een zoektocht naar wholeness verschuift in plaats van oplost.

Wat ik geleerd heb over euforie

Gender-euforie was voor mij geen bewijs van trans-zijn. Het was bewijs van controle. Eindelijk gebeurde er iets na jaren wachten. Eindelijk werd mijn lichaam iets dat ik koos in plaats van iets dat me overkwam. Dat is écht. Maar dat is niet hetzelfde als ‘ik ben een man’. Helena Kerschner heeft dit ook beschreven: euforie als verlossing-uit-een-verhaal, niet als ontdekking-van-een-zelf.

Wat ik zou willen tegen mezelf-van-toen

Ik zou tegen mezelf zeggen: vier de verandering als verandering, niet als bewijs. Schrijf elke maand iets op over wat je voelt zonder erop te jagen. Praat met iemand die niet emotioneel betrokken is bij jouw transitie. Geef jezelf vijf jaar voor je een operatie plant. Het lichaam dat ik nu heb, kan ik niet meer terugdraaien. Maar veel mensen die ik ken, kunnen wel het lichaam dat ze nog hebben behouden — en mijn verhaal is wat hen daar misschien toe brengt.