Home › Verhalen › Het jaar dat ik stopte

Het jaar dat ik stopte: hormonen pauzeren

Ik kondigde het niet aan. Ik nam mijn laatste prik en ging niet terug voor de volgende. Stilte. Een jaar lang stilte.

De eerste weken

De eerste weken voelde ik niets. Daarna kwamen de wisselingen. Stemmingen die ik niet meer kende. Mijn lichaam zocht een nieuwe balans. Ik kreeg weer een cyclus, na drie jaar. De eerste menstruatie maakte me bang. De tweede maakte me rustig.

Wat niet terugkomt

Niemand had me eerlijk verteld wat blijvend was. Mijn stem bleef laag. Mijn lichaamsbeharing bleef. Mijn littekens bleven. Mijn vaginale klachten bleven. Hormonen stoppen is niet hetzelfde als de tijd terugdraaien. Vandenbussche (2021) en Littman (2021) hebben gedocumenteerd welke effecten irreversibel zijn.

De stilte van mijn arts

Mijn arts vroeg niet waarom ik stopte. Hij sloot mijn dossier. Geen check-up. Geen aftercare. Geen vraag of ik begeleid wilde worden bij wat detransitie was. Op de site van de kliniek staat geen detransitie-pagina. Er is geen protocol. Ik moest mijn eigen pad bouwen.

Hoe ik het deed

Ik vond een huisarts in een andere stad. Niet omdat ik wantrouwde, maar omdat anonimiteit ruimte gaf. Hij maakte een afbouwschema en stuurde me door naar een endocrinoloog die hormoonsubstitutie behandelt na ovariectomie — de techniek is dezelfde, het label is anders. Ik vond een psycholoog via Genspect's internationale verwijslijst. Voor het eerst in vier jaar zat ik tegenover iemand die mij niet hoefde te bevestigen om door te kunnen.

Het jaar dat ik niet sprak

Een heel jaar heb ik niemand verteld dat ik gestopt was. Niet uit schaamte alleen. Uit angst. Voor de gemeenschap, voor mijn ouders, voor mezelf. Pas toen mijn cyclus terug was en mijn stem niet, kon ik beginnen met hardop nadenken over wat dit was.

Wat dit jaar mij gegeven heeft

Het stille jaar was wat ik nooit had gekregen voor ik begon: tijd om zonder publiek te kijken naar wat ik werkelijk voelde. Geen reacties, geen verwachtingen, geen rol om in te zitten. Marchiano stelt dat detransitie vaak begint met deze stilte: een leeg veld waarin je opnieuw kunt voelen wat je weet. Cass (2024) raadt aan om elke transitie-fase in te bouwen met «tijd zonder publiek». Ik kreeg dat pas achteraf. Het verdient een plaats vooraan in elke zorgtraject.