Home › Verhalen › Sociale transitie op school

Sociale transitie op school: naam, voornaamwoord, kleedkamer

Op school werd het meteen officiëel. Mijn mentor mailde de docenten. Iedereen wist het binnen een week. Mijn klasgenoten kregen geen keuze. En ikzelf eigenlijk ook niet meer.

De mail van de mentor

De school had een protocol. Een hele mooie mail. Naam, voornaamwoorden, ‘wij steunen ons leerling’. Maar ook: geen ruimte voor twijfel, geen ruimte voor vragen. Een vriendin van mij die later detransitioneerde, vertelde dat zij hetzelfde meegemaakt heeft. Sociale transitie op school is zelden reversibel zonder gezichtsverlies.

De kleedkamer

De kleedkamer was het ingewikkeldst. Ik ging naar de jongens. Niemand zei iets. Niemand keek naar me. Niemand sprak me aan. Ik weet nog steeds niet of dat respect was of dat ze niet wisten wat te doen. Voor de meisjes was ik weg. Voor de jongens was ik er nog niet. Ik kleedde me om in een kantoortje.

Mijn naam in de klas

Mijn nieuwe naam werd elke ochtend bij de presentielijst genoemd. Sommige docenten struikelden. Ze ontschuldigden zich vaker dan nodig was. Klasgenoten gebruikten mijn naam wel, maar bleven afstand houden. Ik wist niet of ik dat verbeeldde.

Stella O'Malley schrijft dat sociale transitie geen neutraal experiment is: het verandert hoe een omgeving naar je kijkt en hoe jij naar jezelf kijkt. Terugkeer wordt moeilijker met elke maand.

Wat ik nu zou willen

Dat een school ook ruimte biedt voor niet-weten. Dat naam en voornaamwoord niet vanaf dag één officiëel hoeven. Dat puber-zelfontdekking niet meteen administratie wordt.