Home › Verhalen › Sociale transitie op werk

Sociale transitie op werk: collega's, HR, klanten

Een ding wist ik zeker: ik wilde niet de ‘trans-collega’ zijn. Ik wilde gewoon de collega zijn. Dat lukte niet.

Het HR-gesprek

HR was professioneel. Een protocol. Een mail naar het team. Een nieuwe badge. Mijn baas zei dat hij erachter stond. Ik dacht: hier ben ik te oud voor om me te schamen. Maar tijdens het gesprek voelde ik me dertien.

Collega's

Mijn directe collega's deden hun best. Sommigen vroegen meer dan ik wilde. Anderen zwegen meer dan ik wilde. Ik kreeg een bos bloemen alsof ik bevallen was. Op de gang fluisterden mensen die mij niet kenden. Mijn werk werd er niet beter van. Mijn werk werd zelfs eventjes onzichtbaar onder de aandacht voor mijn naam.

Klanten

Klanten kenden mijn oude naam. Ik moest het elke keer opnieuw uitleggen, of zwijgen en hopen dat niemand de oude naam zou googelen. Mijn vorige projecten droegen mijn oude naam. Mijn LinkedIn voelde als een graf met mijn nieuwe foto erop.

Wat ik niet had voorzien

De maand erna kwam de schaamte. Niet over wie ik was, maar over hoe zichtbaar ik geworden was. Ik miste het anonieme zijn. Ik miste mijn eigen werk. Vandenbussche schrijft dat sociale transitie op werk vaak een diepere impact heeft op identiteit dan verwacht: je wordt langs een as gedefinieerd terwijl je dat juist niet wilde.

Een specifieke klant

Een oudere klant met wie ik vier jaar had gewerkt, schreef me een e-mail nadat HR de aankondiging had gestuurd. Hij was vriendelijk, formeel, en zei dat hij me als professional bleef vertrouwen. Hij was de enige die niet probeerde mij te bevestigen of te bevragen. Hij behandelde mij gewoon hetzelfde. Pas later begreep ik wat een geschenk dat was. De meeste mensen wilden iets — mij feliciteren, mij verdedigen, mij vragen stellen, mij geruststellen. Hij wilde niets. Hij wilde dat het werk doorging. Voor wie nu een trans-collega heeft: dat is meestal wat hij of zij eigenlijk wil. Gewoon doorgaan met werk.

Hoe ik detransitioneerde op werk

Vier jaar later was de aankondiging korter: een mail van zes regels naar HR, hetzelfde team, de meeste klanten. Geen bos bloemen. Geen aandacht op de gang. De meeste collega's reageerden alleen met «dank voor het laten weten, zien je morgen». Ik vermoedde dat ze het al hadden vermoed. Ik had mezelf weer in een vrouwelijker richting gekleed sinds drie maanden, mijn LinkedIn-foto was veranderd. De tweede aankondiging was makkelijker dan de eerste. Wat dat zegt over identiteit-werk: hoe minder publiek je het maakt, hoe makkelijker het draait.