Home › Verhalen › Wat ik nu weet

Wat ik nu weet: reflectie achteraf

Acht jaar later kan ik dingen zeggen die ik toen niet kon. Niet alles van vroeger was fout. Niet alles van nu is waar. Maar er is een paar dingen die ik nu weet.

Dat identiteit geen diagnose is

Identiteit is geen ziekte die je kunt vaststellen op je veertiende. Het is een verzameling vragen die in beweging blijft. Wie zegt ‘ik weet wie ik ben’ op een leeftijd waarop alles verandert, zegt eigenlijk iets anders: ik heb een verklaring nodig.

Dat lichaam meer is dan vorm

Mijn lichaam was niet het probleem. Mijn relatie tot mijn lichaam was het probleem. Geen enkele operatie lost de relatie op. Operaties veranderen vorm. Relatie is werk. Marchiano beschrijft dat dat werk in elke generatie opnieuw geleerd moet worden — en niet medisch te outsourcen is.

Dat zekerheid een rode vlag is

Hoe zekerder ik was, hoe minder ik wist. Hoe luider ik sprak, hoe minder ik luisterde. Echte zelfkennis vraagt twijfel. Wie geen twijfel toelaat, kent zichzelf niet, maar zijn rol.

Dat ik niet alleen ben

De cijfers over detransitie zijn lange tijd weggepoetst (Littman 2021, Cohn 2023). Wij waren er. Wij zijn er. Wij worden meer. Niet omdat we ‘nooit echt trans’ waren, maar omdat we mensen waren die hulp zochten in een verhaal dat te smal was.

Wat ik niet meer doe

Ik vraag jongeren niet meer: weet je het zeker? Ik vraag ze: wat heb je nog meer geprobeerd? Wat zou je doen als deze verklaring niet bestond? Wie ben jij buiten dit verhaal? Dat zijn betere vragen. Ze hebben mij gered, twee jaar te laat. Voor sommigen lees jij dit op tijd.