Home › Verhalen › Spijtbrief aan mijn jongere zelf

Spijtbrief aan mijn jongere zelf

Lief meisje van zestien, ik schrijf je vanuit de toekomst. Ik wilde je een paar dingen vertellen die ik toen had willen horen.

Over je lichaam

Je haat je lichaam niet omdat het verkeerd is. Je haat het omdat je geleerd hebt het zo te zien. De meeste meisjes haten hun lichaam tussen hun veertiende en zeventiende. Dat is geen identiteit. Dat is een fase die de vrouwen om je heen ook hebben gehad. Je had het hen kunnen vragen. Je hebt het niet gevraagd.

Over die TikToks

Ze klopten voor jou, omdat het algoritme leerde wat jou raakte. Dat is geen weerspiegeling van wie je bent. Dat is een spiegel die alleen jouw pijnpunten toont. Een spiegel die alleen pijn toont, is geen spiegel maar een schedel.

Over je vriendin

Je was verliefd op haar. Je durfde dat niet te denken. In het milieu waarin je opgroeide, was lesbisch zijn moeilijker dan trans zijn. Je hebt voor de moeilijkste route gekozen, omdat je dacht dat het de makkelijkste was. Vele detransitioners herkennen dit patroon (Vandenbussche 2021).

Over je ouders

Ze waren niet je vijanden. Ze waren bang dat ze je zouden verliezen. Hun vragen waren liefde, niet afkeer. Je had ze kunnen toelaten. Je deed het niet.

Wat ik wil dat je weet

Dat ik geen wrok tegen je heb. Dat ik niet wil dat je terugkijkt met haat. Dat je deed wat je dacht dat goed was, met de informatie die je had. Maar als ik één ding had mogen zeggen: wacht. Wacht langer. Praat met iemand die niet wil dat je iets specifieks bent. Lees ook wat je niet wilt lezen.