Home › Detrans › Cijfers

Cijfers over detransitie

Hoe vaak komt detransitie voor? Het antwoord hangt af van wat je meet, bij wie, en hoe lang je hen volgt. Oude cijfers stammen uit kleine, geselecteerde groepen. Recente data laten significant hogere percentages zien — en de cohort van adolescente meisjes is nog te jong om volledig te volgen.

De oude cijfers: 1-2%

Tot ongeveer 2015 werd in de transgender-zorg verwezen naar studies uit Nederland en Zweden die spijtpercentages van 1-2% rapporteerden. Die studies hadden drie problemen: ze keken naar volwassen MTF-patiënten (geen adolescente FTM-cohorten), ze gebruikten "regret" als drempel (mensen die zich beklaagden bij de kliniek zelf), en de gemiddelde follow-up was kort. Mensen die zwegen of die zich terugtrokken uit zorg telden niet mee.

Roberts e.a. (2022): 30% gestopt binnen vier jaar

Een studie van Roberts e.a. (J Clin Endocrinol Metab 2022) volgde 952 transgender jongeren en volwassenen in het Amerikaanse militaire zorgsysteem: kinderen en partners van militairen. Na vier jaar gebruikte 70% nog hormonen; bijna een op de drie was dus gestopt, bij transmannen ruim een derde. Dit zijn geen zelfrapportages, maar apotheekgegevens. Een Engelse huisartsenpraktijk (Boyd e.a. 2022) zag dat een vijfde van de patiënten stopte met hormonen; ruim de helft van hen noemde spijt of detransitie. Een uitgebreid overzicht van de verschillende studies en hun methodologie staat in dit artikel op transspijt.nl over transspijt-percentages.

Vandenbussche (2021/2022): wat detransitioners nodig hebben

Vandenbussches online survey onder 237 detransitioners, mannen en vrouwen uit online detrans-gemeenschappen, liet grote psychologische behoeften zien: rond genderdysforie, bijkomende psychische klachten, spijt en geïnternaliseerde homofobie. Veel respondenten hadden medische hulp nodig bij het stoppen met hormonen en bij complicaties, en meldden een groot gebrek aan steun. Dit was geen klinische steekproef.

Littman (2021): de detrans-survey

Lisa Littmans survey onder 100 detransitioners liet zien dat 60% zich inmiddels meer op hun gemak voelde met hun geboortegeslacht en 38% hun dysforie toeschreef aan iets specifieks, zoals trauma, misbruik of een psychische aandoening. 23% noemde homofobie of moeite met het accepteren van de eigen seksuele oriëntatie als reden. 55% vond dat ze vóór de transitie onvoldoende waren onderzocht, en slechts 24% had de eigen kliniek over de detransitie ingelicht.

Wat we niet weten

De huidige adolescente cohort (begonnen vanaf circa 2015 met hormonen) is nog te jong om volledig te volgen. Vandenbussche, Roberts en Littman zijn snapshots — geen longitudinale studies van 20 jaar. Het Cass Review constateerde dat het Verenigd Koninkrijk geen systematische data over detransitie bijhoudt. Dat is geen kennistekort, dat is een keuze. Voor de meest recente cijfers, zie de detransitie-cijfers van 2025 op transspijt.nl.

"Wie je was is geen leugen geworden omdat een arts er een diagnose op plakte."

geschreven door mensen, niet door instituten

© 2026 Stichting Genderinfo i.o. — Ikbentrans.nl is een publieksgids met basisinformatie over trans-zijn, gebaseerd op publiek beschikbare bronnen. Alle bronnen worden vermeld bij de betreffende inhoud. De informatie vervangt geen medisch of juridisch advies.