Cijfers over detransitie
Hoe vaak komt detransitie voor? Het antwoord hangt af van wat je meet, bij wie, en hoe lang je hen volgt. Oude cijfers stammen uit kleine, geselecteerde groepen. Recente data laten significant hogere percentages zien — en de cohort van adolescente meisjes is nog te jong om volledig te volgen.
De oude cijfers: 1-2%
Tot ongeveer 2015 werd in de transgender-zorg verwezen naar studies uit Nederland en Zweden die spijtpercentages van 1-2% rapporteerden. Die studies hadden drie problemen: ze keken naar volwassen MTF-patiënten (geen adolescente FTM-cohorten), ze gebruikten "regret" als drempel (mensen die zich beklaagden bij de kliniek zelf), en de gemiddelde follow-up was kort. Mensen die zwegen of die zich terugtrokken uit zorg telden niet mee.
Boyd e.a. (2022): 7-30% in vier jaar
Een studie van Boyd e.a. (J Sex Med 2022) volgde ruim 1700 actieve militairen in het Britse zorgsysteem die cross-sekse-hormonen kregen. Binnen vier jaar was 7% gestopt; in subgroepen liep dat op richting 30%. Dit zijn geen Reddit-zelfrapporten, maar harde voorschrijfdata: mensen die simpelweg geen recepten meer ophaalden.
Vandenbussche (2021/2022): de wat-achter-de-cijfers
Vandenbussche's online survey onder 237 detrans-mensen (overwegend vrouwen) liet zien dat 70% van de respondenten meer dan een jaar als trans had geleefd voordat ze terugkeerden. 65% had cross-sekse-hormonen gehad, 50% chirurgie. 56% gaf aan onvoldoende informatie te hebben gehad over de gevolgen. Dit was geen klinische sample; het ging om mensen die zichzelf melden op detrans-fora.
Littman (2021): de detrans-survey
Lisa Littman's survey van 100 detrans-mensen liet zien dat 60% had ontdekt dat hun dysforie geen gendergerelateerd probleem was maar samenhing met trauma, autisme of internalized homofobie. 23% had spijt van de transitie; de rest had geen spijt maar wel detransitie. Dit toont aan dat detransitie en spijt twee verschillende dingen zijn — een onderscheid waar veel publieke discussie aan voorbijgaat.
Wat we niet weten
De huidige adolescente cohort (begonnen vanaf circa 2015 met hormonen) is nog te jong om volledig te volgen. Vandenbussche, Boyd en Littman zijn snapshots — geen longitudinale studies van 20 jaar. Het Cass Review constateerde dat het Verenigd Koninkrijk geen systematische data over detransitie bijhoudt. Dat is geen kennistekort, dat is een keuze.