Home › Verhalen › De eerste afspraak

De eerste afspraak: bij de huisarts en de wachtlijst

Ik had zes minuten. Daarin moest ik vertellen wat ik dacht en hopen dat ze me geloofde.

Het script

Online had ik gelezen welke woorden je moest gebruiken: levenslang, consistent, persistent, insistent. Geen twijfel laten zien. Geen comorbiditeit benoemen. Niet vertellen dat je het pas een jaar wist. Ik leerde mijn script en herhaalde het in de wachtkamer.

In de spreekkamer

Mijn huisarts luisterde. Ze vroeg of er depressie was. Ik zei nee. Er was depressie. Ze vroeg of ik in therapie was. Ik zei nee. Ik was in therapie geweest, maar ik dacht: dat is afgelopen, dat hoort er niet bij. Ze schreef een doorverwijsbrief. Ze zei: de wachtlijst is lang. Ik knikte. Ik had gewonnen.

Wat ik weggelaten heb

Dat ik twee jaar daarvoor zelfbeschadigde. Dat ik op vrouwen viel maar daar nooit met iemand over praatte. Dat een vriendin op school ook trans was geworden en daarna nog een, en daarna nog een. Dat ik mijn lichaam pas haatte na de eerste TikTok-fase. Dat ik éigenlijk vooral wilde dat iemand zei: je hoort hier, je bent welkom.

Hannah Barnes beschrijft in ‘Time to Think’ hoe veel jongeren in één consult op een medisch pad belanden zonder dat de bredere context wordt uitgevraagd. Ik herken me daarin.

De wachtlijst als bevestiging

De wachtlijst voelde als de echo van mijn besluit. Hoe langer ik wachtte, hoe meer ik bewees dat ik het meende. Twee jaar zwijgen op een lijst werd: twee jaar volharden. Twee jaar volharden werd: twee jaar bewijs.