Home › Verhalen › Wie was ik echt

De vraag naar mijn oude leven: wie was ik echt

Op een dag opende ik een oude doos. Foto's van mijn zestiende, brieven, een dagboek. En de vraag die ik jaren had weggeduwd.

De doos op zolder

Ik vond foto's van een meisje dat me bekend voorkwam. Ze keek niet ongelukkig. Ze keek aanwezig. Ze had een gezicht dat ik niet meer had, een lichaam dat niet meer terug zou komen. Ik dacht eerst: dat is een dood persoon. Dat was de cliche reactie die mijn gemeenschap me geleerd had. Maar het klopte niet, en ik wist het.

Wat ik weggegooid had

Bij mijn coming-out had ik veel weggegooid. Foto's, brieven, mijn dagboeken uit de middelbare school. Iedereen op het forum had me aangemoedigd. ‘Wegdoen wat geen energie meer geeft.’ Ik gooide ook delen van mezelf weg die ik nu nodig had om te begrijpen wat er met me gebeurd was.

Wat de dagboeken zeiden

Drie dagboeken hadden mijn moeder bewaard. Ik begon te lezen. Ik vond een meisje dat sterk was, geinteresseerd, soms verdrietig, ook gewoon zoals tieners zijn. Maar wat ik niet vond was dysforie. Niet een keer in drie volle schriften. Wel boosheid over wat mannen op straat zeiden. Wel verwarring over op wie ik viel. Wel afkeer van mijn borsten op specifieke dagen — maar in dezelfde paragraaf afkeer van mijn neus, van mijn stem, van mijn dijen. Het was tienerhaat. Niet dysforie. Het verschil zit in: ik haatte alles. Niet alleen mijn geslacht. Mijn dagboeken bewezen iets dat geen therapeut me ooit had gevraagd te bewijzen.

De brieven van mijn beste vriendin

Mijn beste vriendin van toen had brieven geschreven. Ze begreep me. Ze hield van me. Ze wist dingen over mij die ik vergeten was. Dat ik wilde tekenen. Dat ik bang was voor mannen op straat. Dat ik op één meisje verliefd was. Dat laatste was ik volledig vergeten.

Wat ik nu denk

Dat ik niet doodgegaan was, ik was vergeten. En vergeten is omkeerbaarder dan doodgaan. Dat was tegelijk een opluchting en een schok. Iemand wachtte op me, dat was mezelf van zeventien jaar oud.

Wat ik anders zou doen

Niet weggooien. Niet snel beslissen. Niet je verleden uitvegen om je toekomst makkelijker te maken. Marchiano noemt dit in Jungiaanse termen: integratie is heelheid. Wat je wegsnijdt komt later terug en eist betaling. Het kost minder als je het meeneemt. Voor wie nu in transitie zit en aanstuurt om alles weg te gooien: doe een doos. Zet hem op zolder. Open hem over vijf jaar. Misschien lacht je zelf van toen je toe. Misschien wacht ze op je. Beide is goed.