Home › Verhalen › Eerste twijfel

Eerste twijfel: ik dacht dat ik trans was op mijn 14e

Het begon niet met een lichaam. Het begon met een gevoel dat ik nergens paste, en een woord dat ineens overal opdook.

De zomer voor de derde klas

Ik was veertien. Mijn vriendinnen werden ineens anders. Ze praatten over jongens, over make-up, over wie wie leuk vond. Ik haatte mijn borsten. Ik haatte het idee dat ik nu een vrouw moest worden. Ik had geen woorden, alleen een misselijk gevoel als ik in de spiegel keek.

Toen vond ik een woord: dysforie. Het paste. Het verklaarde alles. Of dat dacht ik.

Het forum, de video's, de bevestiging

Ik las honderden draadjes op Reddit en Tumblr. Iedereen schreef hetzelfde: ik voelde me nooit thuis in mijn lichaam, ik wist het al toen ik klein was, eindelijk een naam voor wat ik voelde. Ik herkende mezelf in al die teksten. Ik herkende mezelf zo goed dat ik me afvroeg of ik mezelf herkende of de teksten kopieerde.

Lisa Marchiano schrijft dat adolescenten een verhaal nodig hebben om hun innerlijke chaos vorm te geven. Het verhaal dat ik vond, was ‘ik ben eigenlijk een jongen’. Het verhaal lag klaar. Ik hoefde er alleen in te stappen.

Wat ik niet zag

Ik zag niet dat ik autistisch was en dat lichaamsbeleving voor autistische meisjes vaak ingewikkeld is. Ik zag niet dat ik depressief was. Ik zag niet dat ik op meisjes viel en dat ik daar diep van binnen bang voor was. Ik zag één ding: ik ben trans. Dat verklaarde alles, en dus zocht ik niet verder.

Wat ik nu denk

Ik denk niet dat ik loog tegen mezelf. Ik denk dat ik op mijn veertiende een taal vond voor pijn die nog geen taal had. De taal klopte niet, maar het was de enige die er was. Pas jaren later zou ik leren dat één verklaring zelden de hele waarheid is.